scattered polaroids

Fine, actually

2011-05-01T13:08:00.004+01:00

-Does it ever go away?
-No, I don't think it does. Not for me, it hasn't - has gone on for eleven years. But it changes though.
-How?
-I don't know... the weight of it, I guess. At some point, it becomes bearable. It turns into something that you can crawl out from under and... carry around like a brick in your pocket. And you... you even forget it, for a while. But then you reach in for whatever reason and - there it is. Oh right, that. Which could be awful - not all the time. It's kinda...
[deep breath]
not that you'd like it exactly, but it's what you've got instead of your son. So, you carry it around. And uh... it doesn't go away. Which is...
-Which is what?
-Fine, actually.

Courtesy of the Rabbit Hole (2010) movie directed by John Cameron Mitchell

This bitter Earth

2010-06-07T23:36:00.002+01:00

Shutter island/ Martin Scorsese

The movie suggests that a trauma* can make you turn against yourself. In extreme cases your mental processors can build a different reality that opposes the trauma* itself together with its cause.

*trauma

noun

1: any physical damage to the body caused by violence or accident or fracture etc. [syn: injury, hurt, harm]
2: an emotional wound or shock often having long-lasting effects [syn: psychic trauma] [also: traumata (pl)]

Words for "trauma": abrasion, ambivalence, ambivalence of impulse, anaphylactic shock, battle fatigue, blemish, blow, break, burn, chafe, check, chip, collapse, combat fatigue, concussion, conflict, crack, crackle, craze, cut, decompensation, derangement, disturbance, emotional shock, external frustration, flash burn, fracture, fray, frazzle, frustration, gall, gash, hurt, hypoglycemic shock, incision, injury, laceration, lesion, mental shock, mortal wound, mutilation, neurogenic shock, protein shock, psychological stress, puncture, rent, rip, run, rupture, scald, scorch, scrape, scratch, scuff, second-degree burn, secondary shock, serum shock, shell shock, shock, slash, sore, stab, stab wound, stress, surgical shock, tear, thanatosis, third-degree burn, traumatism, upset, wound, wound shock, wounds immedicable, wrench

Source: Moby Thesaurus II by Grady Ward, 1.0

Teddy Daniels: Which would be worse, to live as a monster or to die as a good man?

T5 a year ago

2010-03-15T00:28:00.007Z

Saturday 14th of March 2009. Cecilia is coming to pick me from home. Me, 2 suitcases and a one-way ticket LON-ATH with BA. I am frying from T5, that was the reason why I had booked with British Airways, I had imagined myself leaving London from Terminal 5 (leaving in style as Cecilia would have said).

I left the flat empty; my room had literally only the bed as I had send most of my staff with cargo, it’s difficult to fit 2 years of shopping in a suitcase. Dan was moving out later the same day also. He was suffering from a nasty cold that had irritated his throat so badly that he was completely unable to speak. He was moving to his brand new flat in East London, a big change for him also. We had spent the last few weeks packing and sealing boxes. It was harder for Dan, I have to admit, due to excess merchandise that he had stored in his room all those years. I am not good at goodbyes actually I am terrible, especially as I left Dan helpless and unable to speak that morning at 7 Southfield road.

Got in the car with Cecilia, she was driving smoothly, there was no traffic at all and we were heading towards Heathrow. Originally I had decided to take the tube, alone, but a day before I had changed my mind. Not for the convenient part of such a decision, I just felt like it.

Nivia had told me once that London is like a huge airport terminal, a place to change a flight. This fact can lead to a state that makes one unable to form bonds with others, everything is temporary. Nivia had been a colleague at the practice, she had come from Panama and left London in order to follow her love in Slovenia. Cecilia is Brazilian, lived for many years in Portugal and moved to London in an attempt to improve her life. Sigi is German, a free soul, left her hometown in Franconia to seek love and a proper job. She found love and now she is relocated in Mexico. She wasn’t around that day as she was visiting her family back home.

We found ourselves working under the same roof, a warm and friendly medium size west London architectural practice. I was there first, Cecilia joined after some months and Sigi joined last. Greeks are too direct for the English society, we can be annoying sometimes but they love us because they find us interesting, as long as we don’t cross any boundaries, of course. So if you put a Greek and a Brazilian together you get an interesting equation, I discovered, and if you add a German free soul then you really get something.

I miss the Sunday afternoon coffees at ‘‘Simon and Lola’’ on Chiswick High Road with 2 cappuccinos and a carrot cake to share. And us forming strategies being in denial to face that our ship were sinking at the bottom of Thames.
I miss watching cult Brazilian movies for a pound at the Brazilian Art Center down the road. Treating ourselves with a delicious brigadero for 60 pence.

They say that when you are at your place time flies. It’s true; I can’t remember how a whole year passed since I have moved back to Athens. I remember myself counting the days in London, it was not that I was having a bad time, the job was great and the people around me great too. However I never stopped to feel isolated and cold. Maybe that’s why I was so keen to turn the heating on that much, in an extend that was irritating for Dan also. The reason I had moved to London was to find myself or better to discover it. I arrived there with a broken ego, being an introvert, short minded and sad person. But I managed to face my demons or at least to be able to identify them.

C dropped me off at T5 with a kiss and a warm hug that Saturday morning. Sia was waiting for me already there. We were at the same flight as she was visiting Athens for Easter. At Athens airport the lovely D was picking us up. My Dear E was waiting for me at her place; I was going to spend a couple of weeks at her place until I could found my new flat to move.

The other day I found myself wondering around Athens alone sitting on the bench outside the Archaeological museum trying to gather all the sun that I had lost the previous years. I love that bench at the Archaeological museum. I was happy and scared, fuck I said this is starting from scratch but everything went on fine.

This is for Cecilia, Sigi,Freddy, Dan, Vicky, Tom, Sia, Arthur, Kosta, KateAnto, Amarilys, Petro,Dimitra, D, E many others and ME. Loads of love.

bad influence, my ass

2010-03-11T23:13:00.001Z

Η Έρρικα ήταν σε απόγνωση σήμερα, πως είναι δυνατόν να βγάζω τον κακό χαρακτήρα στους άλλους? Με ρώτησε στο τηλέφωνο. Μα ήταν αλλιώτικος στην αρχή, υπέροχος και μέσα σε ένα μήνα άλλαξε. Άρα εγώ ήμουν ο καταλύτης αυτής της μεταμόρφωσης συμπέρανε.
Ο φίλτατος Δημήτρης σε αντίστοιχη κουβέντα περί απόρριψης έδωσε την καλύτερη ή έστω την βολικότερη ερμηνεία. Όταν βιώνεις την απόρριψη καλό θα ήταν να σκεφτείς ότι είναι ή σειρά σου να εισπράξεις κάτι που σίγουρα έχεις εξαργυρώσει και εσύ στο παρελθόν. Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις ότι η εικόνα της τελειότητας που ψάχνει ο καθένας μας έχει να κάνει με την εκάστοτε εικόνα που κατασκευάζουμε στο μυαλό μας και την προβάλουμε στον άλλο. Άρα μιλάμε για μια υποκειμενική αλήθεια που δεν έχει να κάνει τον άλλο απαραίτητα.
Δεν μπορείς να αλλάξεις για κανένα, ούτε να αλλάξεις και κανένα όμως. Και αν νομίζεις ότι το κάνεις προς στιγμήν θα φας τα μούτρα σου. Και όσο πιο γρήγορα το αντιλαμβάνεσαι αυτό, τόσο το καλύτερο για την ψυχική σου υγεία.

cold turkey

2010-03-08T09:43:00.003Z

Υπάρχει μια περίοδος όταν βγαίνεις από σχέση πάθους, που με μια φίλη-σύμβουλο σχέσεων, για να συνεννοούμαστε, την έχουμε ονομάσει «cold turkey». «Cold Turkey», κρύα γαλοπούλα, ονομάζουν οι Βρετανοί το στάδιο της χαρμάνας. Ο χωρισμός από μια κανονική σχέση έχει τα γνωστά στάδια (άρνηση, θυμός, βαθιά θλίψη, επαναδιαπραγμάτευση -για να τα ξαναβρείτε- κι αυτά εναλλάσσονται, μια το ένα, μια το άλλο, για να έρθει το τελικό στάδιο, η αποδοχή. Φυσικά, κάποιοι δεν το δουλεύουν, κολλάνε σε ένα στάδιο και δεν έρχεται ποτέ η αποδοχή). Οι σχέσεις πάθους όμως έχουν επιπλέον και το cold turkey. Ο εθισμένος τρέμει και η καρδιά του περνάει μεγάλο στρες. Η ηρωίνη και το πάθος μοιάζουν· ξεκινούν με μεγάλο χάι και καταλήγουν με παράνοια. Κι όταν θες να τα κόψεις, τα κόβεις μαχαίρι, όλα μαζί, αυτό είναι το cold turkey, δεν έχει να το κρατήσω χαλαρά ή θα την δω μια ακόμη φορά και βλέπουμε. Πάντα, όταν θέλετε να κόψετε ένα κατώτερο πάθος, να το αντιμετωπίζετε όπως όλους τους εθισμούς, εξάρτηση/απεξάρτηση.

Ο Midnight, πριν γνωρίσει τη No Body, έβγαινε από σχέση μεγάλου κατώτερου πάθους. Γι' αυτό της φάνηκε αρχικά παρανοϊκός. Στις τοξικές σχέσεις κατώτερου πάθους σού έχει γίνει εμμονή ο άλλος κι έχεις απίστευτη διαρροή ενέργειας. Η No Body κατάλαβε, και προσπαθούσε να ξανακεντράρει τον Midnight στον εαυτό του για να του δώσει ένα ανώτερο πάθος. Γιατί φυσικά υπάρχουν σχέσεις που έχουν και ασφάλεια και πάθος, και δεν είναι ανθυγιεινές για κανέναν. Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι προερχόμαστε από παραδοσιακές οικογένειες, από σχέσεις με ασφάλεια και καθόλου πάθος, μην πω και καθόλου σεξ. Γι' αυτό και οι περισσότεροι Έλληνες τα διαχωρίζουν αυτά τα δύο. Αναζητούν ασυνείδητα το πάθος έξω από τις ασφαλείς σχέσεις συντροφικότητας κι αγάπης ή χάνουν αυτόματα το πάθος μόλις μια ερωτική σχέση γίνει αγάπη και συντροφικότητα. Έτσι, για να ζήσουν το πάθος κάνουν πλαστικές σχέσεις, βασισμένες στα ψέματα, την ανασφάλεια, τις απιστίες και την ίντριγκα.

Με τη σύμβουλο σχέσεων διαφωνούσαμε πάνω στο αν μπορούσε ο Midnight να μπει κατευθείαν σε άλλη σχέση. Εκείνη, ως επαγγελματίας, έλεγε ότι μετά από κάθε χωρισμό παίρνουμε τον χρόνο μας, μπλα μπλα, να σκεφτούμε τι πήγε λάθος, μπλα μπλα μπλα, για να μη μεταφέρουμε τα ίδια λάθη στην καινούργια μας σχέση, μπλα μπλα μπλα μπλα... Εγώ όμως που ήξερα τον Midnight τόσα χρόνια ήξερα καλά ότι ήταν τζάνκι του έρωτα. Έπεφτε από τη μια πρέζα στην άλλη, δεν μπορούσε να μείνει μόνος. Οπότε, αν η No Body ήταν η μεθαδόνη του; Η χημεία τους ήταν πολύ καλή, και το timing, κατά τη δική μου γνώμη, ήταν καλό. Οι άνθρωποι που είναι να τα φτιάξουν μεταξύ τους τα φτιάχνουν λόγω καλού timing και συντηρούν τη σχέση λόγω καλού timing. Όταν χαθεί το timing σε μια σχέση, αρχίζει ο κατήφορος. Όταν δηλαδή εκείνος σε χρειάζεται κι εσύ είσαι κάπου αλλού, χάνεται το timing. Φυσικά, παίζουν κι άλλα ρόλο για να μείνουμε με έναν εραστή. Όταν πέφτουμε στο κρεβάτι με κάποιον, πέφτουν μαζί μας ο μπαμπάς μας, η μαμά μας, οι προηγούμενες εμπειρίες μας, το σύστημα αξιών μας και τα συμπλέγματά μας. Αν ταιριάξουν, ταίριαξαν.

LIFO 3 ΜΑΡΤΙΟΥ/ BEDTIME STORIES Mind the gap /ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΧΕΙΡΔΑΡΗ

more stradust (εκεί που δεν το περιμένεις)

2009-12-20T23:44:00.002Z

Και εκεί που κάθεσαι αμέριμνος , τσακ! κάποιος ανάβει το φως. Μπορεί και να το σβήσει μετά βέβαια αλλά δεν πειράζει σου μένει η αίσθησης….

Γιατί υπάρχουν στιγμές που όλα είναι σωστά, έτσι για να μην χάνουμε το μέτρο.

driving circles

2009-11-30T23:39:00.003Z

Stardust

Συστατικό απαραίτητο, αλλιώς λέγετε και μούδιασμα, ένα πέπλο που έρχεται και καλύπτει τα πάντα και τα κάνει όλα να φαίνονται τέλεια. Που σε τυφλώνει και παραβλέπεις όλα τα στραβά και κάνει όλα τα καλά να φαίνονται καλύτερα.

Days with my ex. All the stardust is gone my love. Rest in peace my love….

Freedom

Η ελευθερία μπορεί να κουράζει σε υπέρμετρες δώσεις, ωστόσο δίνει νόημα στο αναπάντεχο, στο απρογραμμάτιστο στο τυχαίο. Έστω και για πέντε λεπτά, μετά η απουσία stardust φέρνει την ματαιότητα.

Days with my ex. All the stardust is gone my love. Rest in peace my love….

Friends

Spending time with my friends, chats, love without expectations, easy going moments.

Stardust

Days with my ex. All the stardust is gone my love. Rest in peace my love….

Freedom

Days with my ex. All the stardust is gone my love. Rest in peace my love….

Friends

Spending time with my friends, chats, love without expectations, easy going moments.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ, Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΒΟΗΘΑ. ASI SAID

2009-10-24T13:46:00.004+01:00

Τα ξημερώματα αλλάζει η ώρα, μια ώρα πίσω, μια ώρα περισσότερος ύπνος ,στην καλύτερη περίπτωση μια ώρα παραπάνω σεξ! (always look for the bright side!). Μια ώρα μικρότερη μέρα, καλύτερα, αν χρειαστεί να δουλέψω overtime να μην έχω και το άγχος ότι χάνω και το απόγευμα. Κατευθείαν βράδυ και τέλειωσε η υπόθεση.

Το παν είναι να ξέρεις τι ψάχνεις, ποιος είναι ο στόχος σου. Εγώ άραγε ξέρω? Άλλες μέρες ναι, άλλες πάλι όχι. Ένας φίλος μου ψυχολόγος σε ένα δείπνο μου είπε ότι και το γεγονός του να μην ξέρεις τι θέλεις είναι και αυτό αποδεκτό. Δεν το πιστεύω και πολύ, όλοι ξέρουμε τι θέλουμε κατά βάθος. Βέβαια αυτό που δέχομαι είναι το ενδεχόμενο να σου προσφέρουν αυτό που θες και εσύ να αποφασίσεις ότι δεν το θες τελικά. Είναι άραγε εγωιστικό να ζητάω αυτή την επιλογή? Μάλλον είναι, να μην ξεχάσω να ρωτήσω τον ψυχολόγο.

Δεν περνάω φάση μελαγχολίας, δεν έχω κατάθλιψη, καμία σχέση. Μου λείπει ο πόθος, ναι αυτό μου λείπει ο πόθος. Φταίω γιατί μπέρδεψα τον πόθο με το αντικείμενο του πόθου, εδώ και καιρό. Σχεδόν από πάντα.

Σε ένα date έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε, μας πλάκωσε μάλλον γιατί ότι νοιώθεις το μεταδίδεις, η προσμονή τον πνίγει τον άλλο. Την λαμβάνει σε οστικά κύματα με την μορφή αμηχανίας και δυσφορίας και vice versa.

Σκοπεύω να παντρευτώ με ένα sms.Σε ένα sms μπορείς να στήσεις ολόκληρη σχέση και στο επόμενο να χωρίσεις κιόλας. Και όταν έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο τα μασάς. Έχω 3 σχέσεις μέσο sms ( που λέει ο λόγος) το μόνο που χρειάζεται είναι 2-3 καλές και έξυπνες ατάκες. Έτσι μέχρι να καταχωρηθείς στον άλλο ως έξυπνος-ετοιμόλογος. Μετά τον έχεις κάνει δικό σου, για όσο καιρό το τροφοδοτείς βέβαια. Σε μεγάλες παύσεις καλό είναι να στείλεις εσύ πρώτος κατά τα μεσάνυχτα. Εκείνη την ώρα είναι και ο άλλος συναισθηματικά πιο ευάλωτος.

Βράδια με DVD, δεν είναι και άσχημα. Back to basics. Μπαίνοντας σιγά-σιγά στην προσμονή των Χριστουγέννων, λίγη ενδοσκόπηση και ποιοτική παραμονή στη θαλπωρή του σαλονιού είναι απόλυτα θεμιτή και ευχάριστη.

Α να μην ξεχάσω να πάω ΙΚΕΑ soon. Θέλω χαλί και βιβλιοθήκη. Να σκεφτώ και που θα στήσω το δέντρο. Να πάρω φυσικό? Ή ένα λευκό minimal? Μάλλον αυτά τα ερωτήματα πρέπει να με απασχολούν.

Να πάρω και την Georgia να μου πει και τα τελευταία της Α.ΜΠΙΛΙΟΥ που την έχουμε αναγάγει, αστειευόμενοι στην παρέα ως γκουρού.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΊΑ ΒΟΗΘΑ

‘’Για τους Υδροχόους πολύ σημαντικό ρόλο παίζει το να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Να καταλάβουν τα όρια τους αλλά και να έρθουν σε επαφή με την ψυχή τους και τις πραγματικές της ανάγκες. Αν το αγνοήσετε όλο αυτό εσείς που εκπροσωπείτε το ζώδιο του Υδροχόου θα έρθει κάποια στιγμή που θα το συναντήσετε μπροστά σας’’
Author: Αση Μπίλιου, Source: ANEW.GR

heeei εσύ που διαβάζεις τώρα ;-)

italladdsup

2009-09-15T16:51:00.000+01:00

Και τώρα τι δηλαδή? Something special or nothing special? Ότι και να είναι δεν πειράζει γιατί it all adds up in the end ;-)

Ας χωρίσουμε το καλοκαίρι καλύτερα

2009-07-09T12:01:00.001+01:00

Σύμφωνα με έρευνα πάνω από το 50% το ζευγαριών χωρίζει το καλοκαίρι. Μετά τον πολυάσχολο χειμώνα το ζευγάρι μόνο κατά τις καλοκαιρινές διακοπές έχει ουσιαστικό χρόνο μαζί. Σε αυτό το διάστημα φυσικά πολλά μπορούν συμβούν, να συζητηθούν , ειπωθούν. Κατά την περίοδο του χειμώνα μόνο το 20% χωρίζει.

Οπότε αν το 50% αυτών που θέλουν να πορεύονται με μια σχέση μένουν singles, τότε τώρα είναι καιρός να ψάξετε οι ελεύθεροι/ες.

can I check your mobile, If I may?

2009-06-28T01:38:00.005+01:00

Ματθαίος Γιωσαφάτ , ψυχίατρος, συνέντευξη με την Βίκυ Φλέσσα.

Άνθρωπος που μίλησε με απόλυτη ηρεμία. Περισσότερο με την έννοια ότι φαίνετε να έχει απόλυτη γνώση του εαυτού του. Ψυχαναλυμένος και με ενδιαφέρον να καταλάβει τους ανθρώπους και τις μεταξύ τους σχέσεις.

9 στα 10 ζευγάρια μαθαίνουν για τις εξωσυζυγικές σχέσης του/της συντρόφου τους ψάχνοντας το κινητό του/της. Οι άντρες συνήθως δεν σβήνουν τα πονηρά μηνύματα από την μνήμη της συσκευής τους.

Σε περίπτωση που παραστρατήσεις (τυχαίο μη επαναλαμβανόμενο συμβάν) καλύτερα να μην το πεις ποτέ. Θα δηλητηριάσεις την σχέση χωρίς λόγο. Αν βιώνεις μια παράλληλη σχέση καλύτερα να κάτσεις να το σκεφτείς καλά για το πως θα το διορθώσεις.

Ο άντρας είναι περισσότερο πολυγαμικός από την φύση του παρά η γυναίκα. Ο άντρας συγχωρεί δυσκολότερα την απιστία.

Μονό το 5% τον ζευγαριών απολαμβάνει μια ειλικρινή σχέση. Οι υπόλοιποι βιώνουν ψέμα.

Ο έντονος θυμός είναι ένα δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά. Οι άνθρωποί δεν έχουν καταφέρει ακόμα να υπερνικήσουν τον ναρκισσισμό και μάλλον δεν θα το κάνουν ποτέ.

Σήμερα η ψυχανάλυση γίνεται από άτομα που ίσως δεν θα έπρεπε να κάνουν. Ενας κακός ψυχαναλυτής μπορεί να σε οδηγήσει σε ψυχώσεις, κατάθλιψη και ίσως και αυτοκτονία .

Στο τέλος πρόσθεσε ότι δεν υπήρξε ο καλύτερο σύζυγος , η κόρη του τον έμαθε να είναι καλός πατέρας . Αυτό που ξέρει καλά είναι ότι δεν έχει βλάψει συνειδητά.

σχετικά με το σκάλισμα ξένων κινητών βρήκα και άλλη αναφορά σε blog, enjoy

under the sleeve

2009-06-18T01:00:00.003+01:00

Και τελικά είναι τόσο απλό, έχασα.

Έδωσα μάρκες, έμεινα ρέστος. Και δεν φοβάμαι να το πω, έχασα. Παρόλο που χρησιμοποίησα όλους τους άσσους κάτω απ’ το μανίκι και όλες τις σημαδεμένες τράπουλες. Δεν ήταν αρκετές όμως. Πάντα θα έχεις έναν άσσο παραπάνω.

Δεν έχω άλλα τρικ, την επόμενη φορά ανακάτεψε καλά σε παρακαλώ. Και δώσε σε κανέναν άλλον να κόψει.

Κέρδισα την εμπειρία όμως.

To face your fear

2009-04-12T11:59:00.001+01:00

Μπορεί να αργεί αυτή η στιγμή αλλά κάποια φόρα έρχεται από μόνη της. Πολλές φορές φοβάμαι να ακούσω αυτό που δεν μου αρέσει και το αναβάλω, το μεταθέτω από φόβο.

Και μετά με πνιγεί, με δηλητηριάζει. Και προσπαθώ να το ξεχάσω και πάλι με πνίγει και όσο το καταχωνιάζω, αυτό εκεί, στην επιφάνεια. Και βγαίνει παντού σε όλες μου τις συναναστροφές και προκαλεί αδικαιολόγητες αντιδράσεις προς άτομα που δεν φταίνε σε τίποτα.

Αδικία αλλά ως εδώ.

άνθος της νερατζίας

2009-04-11T13:09:00.002+01:00

περίπατος στην πόλη με το άρωμα του άνθους της νερατζίας

ευχαριστήριο

2009-04-08T23:45:00.002+01:00

Δεν είσαι εσύ γι’ αυτά, τι σε φορτώνω
εσύ, την ησυχία σου
το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα
να μη χαθεί εκατοστό
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, σε ευχαριστώ

Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες
το σέβομαι
ένα περίπατο στο κέντρο, το πολύ
καμιά φορά στη θάλασσα, ως εκεί
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, μού είναι αρκετό

Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε
εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο
κι ας μη σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου
κι αν δε σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου
Με τα καράβια που με πήγαινες να δω
με τα καράβια που με πήγαινες να δω
ταξίδευα

Κι ας είδε τη ζωή στην τηλεόραση
κι ας διάβασε τα πάντα στα βιβλία
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
ταξίδευα

Ευχαριστήριο- Νατάσα Μποφίλιου (2009)
στίχοι : Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική : Θέμης Καραμουρατίδης
ερμηνεία: Νατάσα Μποφίλιου

Happy-Go-Lucky

2009-03-12T02:10:00.002Z

map of world happyness

Άφησα το γραφείο στρεσαρισμένος στο lunch brake. Η c ήταν χειρότερα από μένα. Το πρώτο τέταρτο ήμασταν σαν σε κηδεία. Καθίσαμε έξω στον ήλιο, ο σερβιτόρος μας έφερε τους καφέδες.

Ξεκινήσαμε να μιλάμε με μισόκλειστα μάτια, ο ήλιος μας τύφλωνε.

Τι θα κάνεις τώρα που θα φύγεις με ρώτησε?

Εδώ και καιρό είναι η αλήθεια δεν μιλάμε ουσιαστικά της απάντησα και μετά συνέχισα:

Θα είμαι ευτυχισμένος, αυτό μόνο

Θα χαίρομαι με την χαρά τον ανθρώπων που αγαπώ.
Θα προσπαθώ να θυμάμαι ότι δεν μου ανήκει κανείς.
Δεν θα ζητάω εξηγήσεις από άτομα που δεν μπορούν να μου τις δώσουν.

Τα όμορφα πράγματα έρχονται φυσικά, χωρίς προσπάθεια, αβίαστα. Πρόσθεσε η c.

Simplicity

2009-03-05T00:28:00.001Z

Απλότητα , στην αρχιτεκτονική είναι αυτό που ψάχνουμε όλοι του σιναφιού μου. Η τελεία αρχιτεκτονική λύση είναι αυτή που περιγράφετε σε μια πρόταση, άντε σε δύο. Ακόμα και η ποιο πολύπλοκη επιτυχημένη σύνθεση είναι αυτή που αναλύετε σε απλά επιμέρους κομμάτια.
Το μοντέρνο κίνημα την έκανε σούπα, την αναπαρήγαγε στο έπακρο και βέβαια κάθε τι που φτάνει στα άκρα και μαζικοποιείτε χάνει την υπόσταση του. Παρακμάζει, και τότε αρχίζει να έχει αρνητικά αποτελέσματα.
Το μεταμοντέρνο κίνημα έπαιξε ακριβώς με αυτή την παρακμή πέταξε την απλότητα και έκανε σημαία την πολυπλοκότητα και την αντίφαση. Όντας σημείο του καιρού και της ανάγκης απέτυχε παταγωδώς και το μόνο που κατάφερε είναι να αναδείξει το μοντέρνο και τις αρχές της απλότητας πάλι.

Η ανθρώπινες σχέσεις και η ανθρώπινη οντότητα κατ’ επέκταση θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ιδιαίτερα πολύπλοκες. Πες μου ότι δεν σου αρέσει ένα πολύπλοκο γκόμενακι και τότε θα σου πω ότι είσαι βλάκας και ότι πάντα πας για τα εύκολα.

Όσο όμως και αν μας συναρπάζουν τα ‘’πολύπλοκα’’ άτομα ,στην ουσία αυτό που αναζητούμε είναι μια ύπαρξη, μια συμπεριφορά που λειτουργεί με απλούς κανόνες. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να την χειριστούμε. Ποιος θέλει φίλους που δεν μπορεί να τους καταλάβει. Για παράδειγμα πιστεύω σε μια φιλιά για αυτό και για αυτό το λόγο, μπορώ να το αναλύσω απλά. Εγώ προσφέρω αυτό, εκείνος μου προσφέρει το άλλο. Δυο προτάσεις αρκούν και το περιέγραψα. Η φίλη/ος μου είναι ένα πολύπλοκο άτομο αλλά εγώ σαν επίσης πολύπλοκο άτομο μπορώ απλά να αναλύσω την μεταξύ μας σχέση με απλά χαρακτηρίστηκα, συμπεριφορές και πάντα ορισμένα όρια.

Τώρα επιστρέφοντας στο πολύπλοκο γκομενάκι, θεωρούμε ότι μας αξίζει και μια πολύπλοκη συμπεριφορά ή έστω ένα πολύπλοκο πακέτο συναισθημάτων, ερωτημάτων που πρέπει να το υποστούμε. Όχι, ενίσταμαι κάποιος κάνει μέγα λάθος εδώ πέρα.

Αν είσαι εξαιρετικά πολύπλοκο άτομο μπορείς να ακονίζεις την πολυπλοκότητα σου σε άλλα πράγματα. Κάτσε και ζωγράφισε ένα πίνακα, πάρε μπόγιες, πινέλα, τελάρα και ζωγράφιζε πολύπλοκες συνθέσεις. Άραγε τον ουρανό θα τον βάψεις μπλε ή μαύρο? Το ερώτημα στο πολύπλοκο αυτό καλλιτέχνημα είναι απλό, μπλε ή μαύρο?

Ο μεταμοντερνισμός έφυγε, πάει, τον χαιρετήσαμε. Μπορεί να μην ασπαστήκαμε ξανά τον μοντερνισμό αλλά σίγουρα έχουμε εκτιμήσει την απλότητα και την καθαρότητα, την διαφάνεια.

Τέλος εποχής

2009-02-25T01:36:00.004Z

Επιστροφή στην Αθήνα, σύντομα. Προς το παρόν βιώνω το Λονδίνο μεταλλαγμένο από κάτι μόνιμο σε κάτι προσωρινό. Δεν είναι κακό το προσωρινό Λονδίνο, η αποστασιοποίηση γίνετε σιγά σιγά , μέρα με την ημέρα..

Τώρα μπαίνουν στο προσκήνιο νέες ανησυχίες, επικεντρωμένες στο τόπο προορισμού. Τουλάχιστον να προλάβω τις Μανόλιες ανθισμένες, είναι καταπληκτικές την άνοιξη και στον δρόμο που περπατάω καθημερινά πολλές.
Μπορεί να είναι και λάθος η επιλογή και η επιμονή μου να επιστρέψω. Θα δείξει. Είναι επιλογή όμως και αυτό έχει σημασία. Επιλέγω να επιστρέψω και αυτό δίνει σε αυτή μου την απόφαση μια δυναμική που γουστάρω. Το σκέφτηκα και το έκανα..

Στο κάτω κάτω το recession ακούγεται καλύτερο κάτω από τον ήλιο ακόμα και στην πλαζ του Αλίμου. Καταστροφολογία και απαισιοδοξία, κρίση και πτωτική τάση στις αγορές. Και εγώ πότε θα ζήσω το όνειρο μου ? Το μόνο κακό που δεν μας έχει έρθει ακόμα είναι τα terminators από το μέλλον που θέλουν να ξεφορτωθούν τους μελλοντικούς εαυτούς μας. Σε λίγο θα έρθουν και αυτά να μας καταδιώξουν σαν την Sarah Connor.

Κρατάω το τέλος εποχής λοιπόν και την προσμονή για το καινούργιο. Η αλλαγή δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

The white pill

2009-01-19T21:53:00.002Z

Τhe white pill ή επίσημα Help point. Στο δίκτυο του London Underground υπάρχουν χιλιάδες. Τα βρίσκεις σε κάθε αποβάθρα, αποτελούν αναγνωρίσιμο στοιχείο της ταυτότητας του δικτύου. Βασικά είναι ο δίαυλος επικοινωνίας με αυτόν που μπορεί να σου δώσει απαντήσεις.

Περιμένεις, περιμένεις , περιμένεις και βαριέσαι; Κανένα πρόβλημα, πλησιάζεις – πατάς το κόκκινο κουμπάκι (Information) και περιμένεις. Θα σου απαντήσει ο manager του σταθμού (αυτός που κάθετε στο δωμάτιο με τις κάμερες και δεν την παλεύει). How can I help you θα ρωτήσει με ινδική κατά προτίμηση προφορά. Και εσύ θα πεις: when is the next train towards …. Please? με ελληνική πάντα προφορά. Η απάντηση που θα πάρεις θα είναι Due to technical problems we are experiencing severe delays, the next service will be in …. minutes. Ευχαριστώ θα πεις και θα συνεχίσεις να περιμένεις.

Αν γενικά δεν την παλεύεις μπορείς να πατήσεις το πράσινο κουμπάκι (αυτό που λέει emergency) για να έρθουν να σε μαζέψουν.

Essays in love #01, #02, #06

2009-01-15T00:58:00.004Z

Ο Alain de Botton είναι ένας βρετανός συγγραφέας. Τα βιβλία του έχουν την μορφή δοκιμίων και καταπιάνονται με ποικίλα θέματα της καθημερινής ζωής. Έχει χαρακτηριστική γραφή και είναι ιδιαίτερα αναλυτικός,

Πρόσφατα έμαθα ότι μένει στην γειτονία μου, αλλά και πρόσφατα έπεσε στα χέρια το βιβλίο που τον έκανε γνωστό. Δοκίμια για την αγάπη / έρωτα, essays in love (όταν το εξέδωσε ήταν 23 ετών).
Το βιβλίο αναλύει μια σχέση μεταξύ του ιδίου και της Cloe που γνωρίζονται σε μια πτήση. Η σχέση τεμαχίζετε και μπαίνει στο μικροσκόπιο από την αρχή ως το τέλος, δίνοντας του την ευκαιρία να παρεμβάλει θεωρίες και απόψεις άλλων και δικές του.

Essay 01 : Romantic Fatalism

My mistake was to confuse a destiny to love with a destiny to love a given person. It was the error of thinking that Cloe, rather than love, was inevitable. But my fatalistic interpretation of the start of our story was at least proof of one thing: that I was in love with Cloe. The moment when I would feel that our meeting or not meeting was in the end only an accident, only a probability of one in 987.727, would also be the moment when I would have ceased to feel the absolute necessity of a life with her - and thereby have ceased to love her.

Essay 02 : Idealization

What is so frightening is the extent to which we may idealize others when we have such trouble tolerating ourselves.
We fall in love hoping we won’t find in another what we know is in ourselves, all the cowardice, weakness, laziness, dishonesty, compromise, and stupidity. We throw a cordon of love around the chosen one and decide that everything within it will somehow be free of our faults.

Essay 06 : Marxism

When we look at someone from a position of unrequited love and imagine pleasures that being in heaven with them might bring us, we are prone to overlook a significant danger: how soon their attractions might pale if they began to love us back? What if such a being were one day to turn around a love us back? We can only be shocked. How could they be divine as we had hoped when they have the bad taste to approve of someone like us? If in order to love, we must believe that the beloved surpasses us in some way, does not a cruel paradox emerge when we witness this love returned? If s/he really is so wonderful, how could s/he love someone like me?
Loving and being loved. perhaps being loved is always the more complicated of the two emotions, Cupid’s arrow easier to send than receive.

Κανείς δεν έρχεται (forget her)

2009-01-12T23:26:00.002Z

O Jeff Buckley συμπεριέλαβε το forget her στο άλμπουμ Grace του 1994. Το 2007 το ίδιο κομμάτι διασκευάστηκε από τον Χρήστο Θηβαίο για το άλμπουμ πέτρινοι κήποι. Οι Ελληνικοί στίχοι είναι του Μάνου Ελευθερίου.

Άσχετα από τον Χρήστο Θηβαίο, που δεν είμαι σε θέση να τον κρίνω, οι ελληνικοί στίχοι με ξάφνιασαν λίγο. Στίχους του Μάνου Ελευθερίου έχουμε ακούσει όλοι. Έχει γράψει κομμάτια όπως η διαθήκη, ο χάρος βγήκε παγανιά, αλλά και δρόμοι του Βερολίνου και ναύτης βγήκε στην στεριά για περιπολία. Αυτά είναι μόνο 4 που διάλεξα στην τύχη από εκατοντάδες.

Όταν λοιπόν έρχεσαι να ντύσεις ένα τραγούδι με ελληνικό στίχο και φυσικά δεν μπορείς να το μεταφράσεις διότι θα αποτύχεις παταγωδώς. Στο μόνο που μπορείς να πατήσεις είναι στην διάθεση που πρέπει να αποδόσεις. Πρέπει να πιάσεις τον παλμό της εποχής, τα σημεία τον καιρών έτσι ώστε να μπορέσεις να προκαλέσεις μια παρόμοια αντίδραση.

Ένα σημείο των καιρών θα μπορούσε να είναι το εγώ.

Ο Jeff προσπαθεί να την ξεχάσει γιατί είναι η πηγή της θλίψης του ενώ ο Μάνος δεν εντοπίζει το πρόβλημα σε κάποιο πρόσωπο αλλά το μεταφέρει στο εγώ. Γιατί τελικά ένα πράγμα έχει σημασία , να είναι όλα δικά μας.

Κανείς δεν έρχεται (forget her)

Κοιτάζεις ώρες την οθόνη
Της τηλεόρασης το χιόνι
Που έχει γεμίσει όλο το σπίτι
Το σπίτι και το χολ

Κουβέρτες, ρούχα και σεντόνια
Ποτήρια, βάζα, μαύρα χρόνια
Σερβίτσια από πιάτα, τα βιβλία
Τα βιβλία και τα μπολ

Μα κανείς δεν έρχεται
Κανείς δεν έρχεται
Δε θα 'ρθει

Γιατί κανείς δε νοιάζεται
Κανείς δε νοιάζεται
Να μάθει

Πως είναι η κόλαση με χιόνι
Η κόλαση με χιόνι και φωτιά

Πάρε τα ηρεμιστικά σου
Να λες πως όλα είναι δικά σου

Κι η ευτυχία σου
Κι η ευτυχία σου κλεισμένη σε κουτιά

απόδοση: Χρήστος Θηβαίος
μουσική: Jeff Buckley
στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.

Για την Μαρία

2009-01-08T01:07:00.003Z

Είμαι το νεαρότερο μέλος μιας σχετικά πολυμελής οικογένειας. Στο σπίτι δεν είχαμε πικ απ, κανένα βινύλιο αγορασμένο. Αντίθετα είχαμε πολύ ραδιόφωνο το οποίο έπαιζε επίμονα δεύτερο πρόγραμμα, ΕΡΑ2 όπως λεγόταν παλιότερα. ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ήταν στις 6 το απόγευμα (λογικά πρέπει να υπάρχουν ακόμα). Στις 6 το απόγευμα έπρεπε να κλείσει η τηλεόραση και η βελόνα του ραδιοφώνου να συντονιστεί στο δεύτερο. Ο καθένας μπορούσε να συνεχίσει την ενασχόληση του αλλά με τα τραγούδια της παρέας να παίζουν διακριτικά στο παρασκήνιο.

Ήμουν αγέννητος στην μεταπολίτευση, δεν βίωσα την επαναστατική μουσική του Μίκη στα φόρτε της, μόνο τον απόηχο έπιασα λίγο. Ήταν πάντα τραγούδια που ακούγονταν κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου και σε συγκεντρώσεις του ΚΚΕ στην πλατεία Κάνιγγος.
Ο Καζαντζίδης από την άλλη είχε κάνει τον κύκλο του, μεγάλος ερμηνευτής αλλά δεν έχω καμένα σημείο αναφοράς, κανένα άκουσμα να με συνδέει με τα τραγούδια του.

Κατά τα παιδικά μου χρόνια η μουσική μου παιδία ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τα τραγούδια της παρέας. Οι πρώτες μου αναμνήσεις τοποθετούνται στις αρχές του 80. Χατζιδάκης στο φόρτε του. Αυτά τα πρώτα ακούσματα νομίζω ότι έχουν περάσει πία στο υποσυνείδητο μου, με εμένα απλά να λειτουργώ ως παθητικός δέκτης. Οτάν ακούω συγκεκριμένα κομμάτια μου αναπαράγετε ξανά και ξανά η ίδια εικόνα: ραδιόφωνο κάπου να παίζει και εγώ να είμαι παιδί.

Πες μου λοιπόν τι μουσική ακουγόταν στο περιβάλλον που μεγάλωσες να σου πω τι μουσική σου αρέσει. Και δεν λέω ότι είμαι κολλημένος, εννοείτε ότι έχω να ακούσω πολύ καιρό εκείνα τα τραγούδια, στο ipod άντε να έχω 10 ελληνικά τραγούδια που τα ακούω όποτε τα θυμηθώ (σπάνια δηλαδή). Αλλά να μόλις ακούσω τυχαία λίγο Χατζιδάκη ανοίγει το μικρό κουτί της παιδικής, ανέμελης και ξένοιαστης ηλικίας.

Εκεί στα μέσα του 80 η Μαρία Δημητριάδη ήταν στην κορυφή της καριέρας της, μετά σιώπη, ανα τις δεκαετίες έκανε κάποια come back αλλά πότε σαν τότε, ίσως και να ήταν επιλογή της. Αυτό που με νευριάζει μόνο είναι το γεγονός ότι όλοι νομίζουν ότι το 7ζωές το έχει πει πρώτη η Πρωτοψάλτη αλλά η αλήθεια είναι ότι το ερμήνευσε πρώτη η Μαρία.

Η Μαρία Δημητριάδη δεν υπάρχει πια. Το διάβασα σήμερα, και φυσικά άνοιξε πάλι το κουτάκι τον τραγουδιών της παρέας

Αντίο Μαρία……..
Δεν μπόρεσα να βρω καλύτερο βιντεάκι, είναι τόσο κακόγουστο αυτό!

moving patterns

2008-12-23T00:39:00.001Z

Πάντα πηγαίνω δυτικά, έχω θέμα με την δύση. Πρόσφατα έκανα μια γεωγραφική αναγωγή της μέχρι τώρα ζωής μου.

Μεγάλωσα στο Πέραμα, σε ένα από τα δυτικότερα προάστια της Αττικής, σπούδασα στην Αθηνά. Η μετάβαση από και προς στο σπίτι μου ήταν μεγάλο ταξίδι. Με σημείο αναφοράς το κέντρο της Αθήνας (γιατί πολύ σύντομα ανακάλυψα ότι εκεί ανήκω), η μετάβαση ήταν ένα ταξίδι προς την δύση.

Κατάγομαι από Κεφαλονιά, γονείς στο χωρίο. Χριστούγεννα /Πάσχα/
Καλοκαίρι εκεί. Με σημείο αναφοράς την Αττική η μετάβαση στην Κεφαλονιά αποτελούσε πάντα ταξίδι προς την δύση.

Γεννήθηκα στο Αργοστόλι. Όντας η πρωτεύουσα του νησιού αποτελεί σημείο αναφοράς για την τοπική ζωή. Με σημείο αναφοράς το ορεινό χωρίο της περιοχής πυργίου η μετάβαση αποτελούσε πάντα ταξίδι προς την δύση.

Μένω στο Λονδίνο, την πρώτη χρόνια έμεινα βόρια (εξαίρεση του κανόνα). Μετά έμεινα για λίγο ανατολικά και έπιασα δουλεία που αλλού ΔΥΤΙΚΑ. Η μετάβασή στον χώρο εργασίας αποτέλεσε μια καθημερινή εφιαλτική μετάβαση προς την δύση. Μετά μετακόμισα δυτικά, κοντά στο γραφείο.

Επισκέπτομαι συχνά το Bristol. Εκεί ζει η αγαπημένη μου φίλη, Σία. Με σημείο αναφοράς το Λονδίνο η μετάβαση στο Bristol αποτελεί ευχάριστο ταξίδι στην δύση.

Και μετά άραγε τι?

counting-out game

2008-10-27T22:47:00.004Z

Μετά το πρωταρχικό ερώτημα "Να τα βγάλουμε;" κάποιο παιδί συνήθως αυτό που έκανε την ερώτηση κάνει τη "μάνα" και αφού όλα τα υπόλοιπα παιδιά (από δύο και πάνω) αποδέχονται τη πρόσκληση, κάνουν κύκλο και η μάνα αρχίζει το τραγούδι (λαγχάνισμα). Χαρακτηριστικό αυτών των τραγουδιών είναι ότι πολλές φορές ξεκινάνε με την αρχική λέξη μπουφ.
Τα λαχνίσματα είναι πολύ διαδεδομένα όχι μόνο στις πόλεις αλλά και στην ελληνική ύπαιθρο και τα σημαντικότερα αυτών λέγονται πανελλαδικά. Σημαντικότερα λαχνίσματα (με πιο γνωστό από όλα το "Α μπε μπα μπλομ") είναι:
1. Α μπε μπα μπλομ
Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ μπλιμ μπλομ.

2. Άκατα μάκατα
Άκατα μάκατα σούκουτου μπε άμπε φάμπε ντομινέ άκατα μάκατα σούκουτου μπεάμπε φάμπε βγε.

3. Κοπερτί
Κοπερτί το κοπερτί τάπι τάπι ρούσι κοπερτί το κοπερτί τάπι τάπι γκρι.

(πηγή wikipedia)

"Δεν τα έβγαλα ποτέ" με το κοπερτί, δεν ήταν δημοφιλές στην περιοχή που μεγάλωσα, το κοπερτί το έμαθα αργότερα από την Λένα Πλάτωνος. Είναι ένα από αυτά τα τραγούδια που τα έχουμε σαν background εμείς των 30s, αλλά χωρίς να του έχουμε δώσει την απαιτούμενη σημασία, τουλάχιστον εγώ. Κάπου το ανακάλεσα, το έψαξα και το βρήκα. Το βάζω στην κατηγορία "παπάκι" του Άσημου που πρόσφατα μου το επισήμανε αγαπημένος φίλος. Τραγούδι απλό , εξαιρετικά εύστοχο.

"Το κοπερτί"

Kαι Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξεαγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά'σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ'άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ'άλλον αριθμό

Γειά σου Κοπερτί
θυμάσαι τη φωνή μου
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί...

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λένα Πλάτωνος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Παλαμίδας

Αφιερωμένο στο παπάκι.

Long life milk

2008-07-13T23:41:00.004+01:00

Το γάλα είναι κάτι που το πίνω από ανάγκη, μάλλον ο λόγος που έχω πάντα ένα μπουκάλι στο ψυγείο μου είναι γιατί μου αρέσει ο καφές με γάλα. Πότε δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί θα πρέπει να μου αρέσει κάτι που προέρχεται από τους μαστούς μιας αγελάδας. Η έννοια ένα ποτήρι γάλα πριν κοιμηθώ, είναι κάτι που ,απλά δεν υπάρχει για μένα.

Ωστόσο προτιμώ πάντα μια συγκεκριμένη μάρκα. Cravendale “filtered for purity” .Το φιλτράρισμα αποσκοπεί στην απομάκρυνση όλων τον βακτηριδίων, με αποτέλεσμα καλύτερη γεύση και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Από την άλλη το κάνει ιδανικό για κάποιους σαν και εμένα, γιατί δεν έχει καμία απολύτως γεύση και καμία οσμή.

Σήμερα αγόρασα το μπουκάλι της εβδομάδας, 2 λίτρο. Ημερομηνία λήξης 01 AUG 2008. « για φαντάσου», σκέφτηκα, «σε λίγο θα έχουμε Αύγουστο» και το έβαλα στο καλάθι μου. Και συνέχισα τις σκέψεις μου, «μέχρι την 1η Αυγούστου θα έχω κάνει αυτό, εκείνο και το άλλο, θα έχω λύσει αυτό το ζήτημα, θα εκκρεμεί ακόμα εκείνο» Και εκεί κατάλαβα ότι το γάλα αποτελεί μια πιστοποίηση , μια απόδειξη, για το τι μέρα είναι, τι μήνας είναι και ποία χρονιά. Ενώ η ημερομηνία λήξης του μια προθεσμία για πράγματα που έχουν να γίνουν. Γιατί αν το έχω στο ψυγείο μου θα πάει να πει ότι υπάρχω ακόμα.

Ωραία τα κατάφερα, πιστοποιώ την καθημερινότητα μου μέσα από ένα μπουκάλι γάλα, γιατί την μπριζόλα την βάζεις στην κατάψυξη και την ξεχνάς κιόλας. Μπορείς να την ξεπαγώσεις και να την ψήσεις ακόμα και 6 μήνες από την αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης. Είναι σαν ένα πρόβλημα που το καταχωνιάζεις βαθιά μέχρι να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις. Το γάλα όμως εκεί, δεν μπορείς να το παγώσεις πρέπει να κρατάς πάντα στο ράφι μέχρι να το καταναλώσεις. Και αν το τελειώσεις πριν την αναγραφόμενη ημερομηνία , τότε θα πάρεις το επόμενο μπουκάλι που, που ξέρεις? μπορεί να γράφει και SEP 2008. «Α τι καλά θα είμαι σε διακοπές τότε» ή ακόμα καλύτερα « Όλα θα έχουν φτιάξει τότε ».

P.S. eve, δεν έχω ξεχάσει τον Σεπτέμβρη του 2004 μου είχες πει στο Sainsbury’s του Camden “Αυτό να παίρνεις είναι το καλύτερο» κάτι ήξερες!

Always take the weather with you

2008-07-10T01:10:00.000+01:00

Walking round the room singing
Stormy weather
At 57 mt. pleasant st.
Now its the same room but everything ιs different
You can fight the sleep but not the dream
Things ain't cooking in my kitchen
Strange affliction wash over me
Julius Caesar and the roman empire
Couldn't conquer the blue sky
There's a small boat made of china
Going nowhere on the mantelpiece
Do I lie like a lounge room lizard
Or do I sing like a bird released

Chorus
Everywhere you go you always take the weather with you
(repeat)

Και ενώ η Αθήνα ψήνεται η Ουαλία πρόκειται να δεχτεί τα ¾ της μέσης μηνιαίας βροχόπτωσης σε μία μόνο ημέρα. Ούτε λόγος βέβαια για το Λονδίνο που βρέχει επίσης ακατάπαυστα. Πάντα ήμουν των αντιθέσεων, πάντα έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό, έτσι για να νιώθω αλλιώτικος.

Μου κόλλησε το τραγουδάκι σήμερα, αντηχεί στο μυαλό μου από το πρωί. Καιγόμαστε μου έγραψε η Δήμητρα το πρωί από το GoogleTalk και προσπάθησα να βάλω το κορμί μου σε αυτήν την αίσθηση. Κομμάτι δύσκολο βέβαια με την ομπρέλα να στεγνώνει στα πόδια μου και το φουτεράκι πάνω από το Tshirt.

Αγαπημένο θέμα να γκρινιάζεις για τον καιρό σε αυτήν την χώρα, που είναι αλήθεια ότι ούτε και οι βέροι άγγλοι δεν τον αντέχουν. Στο διάλειμμα πήγα αποφασισμένος στο NERO CAFÉ. Έχοντας ακούσει καμία 20αρια φορές το παραπάνω τραγουδάκι, κάθισα έξω. Ο γεράκος δίπλα μου κοιτούσε τους περαστικούς. Κοίτα τους! μου λέει, κανείς δεν χαμογελά, what's wrong with this bloody weather? Με ρωτά.

Μετά ξεκίνησε να μιλάει για άλλα θέματα που δεν μπορούσα να καταλάβω, του χαμογέλασα ευγενικά, μετά από λίγό κατάλαβε ότι δεν ήμουν και η καλύτερη παρέα και την κοπάνησε.

Ο καθένας μας ζει την προσωπική του τραγωδία, άλλοι με τους λόγους τους, άλλοι όχι. Γιατί για να λέμε την αλήθεια οι πραγματικές τραγωδίες είναι άλλες. Τραγωδία είναι να σκέφτεσαι ότι δεν πρόλαβες να πεις στην μαμά σου σ'αγαπω και να ανακαλύπτεις ότι δεν μπορείς να την πάρεις πια τηλέφωνο.

Ο θεός είναι στην βροχή λένε σε αυτή την χώρα.

Ποτέ δεν ήμουν θρήσκος όμως.

nostalgia

2008-05-27T23:18:00.001+01:00

ειδικά το λουλουδάκι του χειμώνα

poor Zaha

2008-03-05T01:13:00.000Z

H σύντομη ιστορία αυτό του blog έχει δείξει ότι η αρχιτεκτονική δεν είναι και κάτι για το οποίο θέλω να γράφω και πολύ.

Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο εξώφυλλο δεν μπόρεσε να με αφήσει αδιάφορο. Το βρήκα λίγο nasty θα έλεγα.

Ας μην παραπονιόμαστε λοιπόν

enjoy.................

Hain't it Funny?

2007-10-24T01:29:00.000+01:00

To hable con ella το το έχω δεί εδώ και χρόνια. Το θυμήθηκα τις προάλλες. Περισσότερο την σκηνή του τέλους με το χορευτικό της Pina Bausch. Εκτός από την χορογραφία κρατάω το τραγούδι που παίζει το πρώτο λεπτό.

Hain’t it funny? Λέγεται και λέει πολλά. Μιλάει για όλες της ανασφάλειες της ερμηνεύτριας , που ενώ ξύπνα μόνη της το πρωί τραγουδώντας my baby is gone νιώθοντας ανακουφισμένη και ευχαριστημένη που έφυγε αντιλαμβάνεται ότι είχε πάει απλά για τσιγάρα...........

K.d. Lang - Hain’t It Funny? Lyrics

Jane siberry

We made love last night

Wasnt good wasnt bad

Itimate strangers made me kinda sad

Now when I woke up this morning

Coffee wasnt on

It slowly dawned on me that my baby is gone

My babys gone

Guess I shoudlnt be so shocked

I guess I shouldnt be so surprised

Guess I sorta noticed the sadness in your eyes

All this time together

And I still feel so alone

Two of us together couldnt make this house a home

My babys gone

My babys gone

Oh so long

Umf maybe Im a little bit relieved

Maybe even a little bit glad

Now that youre gone maybe I wont feel so sad

So Im packing your things and

Leaving them outside and

Neighbours can talk themselves up into a storm Ill survive

My babys gone

My babys gone

Oh ... so long

Did you forget something my love

I see youre back outside

Looking at your suitcases looking oh so surprised

Haint it funny

One of lifes little jokes

Thought youd gone for good

But youd only gone ... for smokes

More K.d. Lang Lyrics...

Σκέψεις και άλλα κλισέ

2007-10-18T01:33:00.000+01:00

Σκέφτομαι , σκέφτομαι πολύ. Καμιά φορά νοιώθω ότι θέλω να εκραγώ από την πολύ σκέψη.

Ωραία, η σκέψη είναι ανεξέλεγκτη, και σπάνια έχουμε τον έλεγχο αυτής. Εκτός από στιγμές ηρεμίας, έντονη οδύνη ή έντονη ευχαρίστηση την διεγείρουν. Όταν είναι ευχάριστο το συναίσθημα η σκέψη το πολλαπλασιάζει στο άπειρο και όταν δυστυχώς είναι δυσάρεστο τότε το πολλαπλασιάζει και αυτό στο άπειρο.

Παρόλα αυτά η σκέψη (η δική μου τουλάχιστον ) είναι κυρίως λεκτική. Μιλάει ελληνικά , σπάνια και λίγα αγγλικά. Αυτό απλά σημαίνει ότι όπως και η γλώσσα είναι κοινό αγαθό έτσι και η σκέψη που υπαγορεύεται από την γλώσσα είναι και αυτή προϊόν από δεύτερο χέρι. Συγκεκριμένα, δεν μπορούμε να μιλάμε για πρωτοτυπία, πράγματα που σκεφτόμαστε τα έχουν σκεφτεί και ξανασκεφτεί χιλιάδες άνθρώποι. Άνθρωποι που έχουν διαβάσει τα ίδια βιβλία με εμένα, που έχουν δει τις ίδιες ταινίες με εμένα και που έχουν και την ίδια παιδεία με έμενα.

Ο καθένας μας απλά έχει περισσότερες ή λιγότερες αναφορές για να σκεφτεί, ανάλογα με ερεθίσματα και δεδομένα που έχει εισάγει στην σκέψη του. Μέχρι και οι ερωτικές μας φαντασιώσεις είναι μάλλον στερεότυπα που υιοθετούμε στην διάρκεια της ζωής μας.

Γεννιόμαστε με μια γλώσσα πού έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας. Οι λέξεις και εκφράσεις ακόμα και οι εικόνες που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε την σκέψη μας υπάγονται σε αυτή τη γλώσσα. Κατά συνέπεια η πραγματική πρωτοτυπία είναι μάλλον υπερβολικά σπάνια. Και αυτό δεν το λέω για κακό, δεν έγινε τίποτα, θα συνεχίσω να σκέφτομαι ακόμα και έτσι. Μόνο που τώρα νοιώθω λίγο καλύτερα γιατί ξέρω ότι δεν είμαι μόνος. Τώρα ίσως μπορώ να καταλάβω λίγο παραπάνω τους γύρω μου. Γιατί αυτά που με πληγώνουν / στεναχωρούν / ευχαριστούν έχουν προκαλέσει το ίδιο και στους άλλους, σε διαφορετική χρονική φάση βέβαια.

Till death do us part

2007-10-15T01:29:00.000+01:00

Ένταξη το internet αποκαταστάθηκε, το καλοκαίρι είναι πια μακρινή ανάμνηση, ειδικά για το Λονδίνο. Ίσως αναφερθώ στο καλοκαίρι, αλλά σε μελλοντικό post. Και μια και είμαι σε ένα sentimental mood, θα γράψω για ένα μικρό αντικείμενο που μου έκανε εντύπωση.

Τόπος:Ετήσια έκθεση DESIGNERSBLOCK στο Shorditch.

Αντικείμενο: Til Death Do We Part γυάλινη πίπα με μία υποδοχή για ένα τσιγάρο αλλά με δύο άκρες. Είναι μια πίπα με την οποία ένα ζευγάρι μπορεί να μοιραστεί ένα τσιγάρο, μόνο που αυτό γίνεται όταν και οι δύο εισπνέουν ταυτόχρονα.

Για να καπνίσω εγώ θα πρέπει να καπνίσεις και εσύ. Θα πρέπει να με κοιτάς στα μάτια και εγώ το ίδιο, να εισπνέεις όταν εισπνέω. Και κάθε ρουφηξιά θα μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο. Και τότε που ξέρεις μπορεί να γίνουμε τελικά ΕΝΑ.

BT

2007-09-27T18:21:00.000+01:00

oxi den eimai akoma diakopes, exei perasei minas kiolas apo tote pou epestrepsa, kai guess what? Broadband connection failure......................

Otan i forthnet eixe kanei 15 meres na mou kanei mia metafora DSL eixa eksagriothei legontas oti auta mono stin ellada simvenoun. Ekana lathos.

Anyway molis perimeno tin British Telecom na kanei to thauma tis kai na apokatastisei tin xameni mou sindesi. The only good thing is that I am no longer a FuckingORANGE customer!!!!!!

sintoma konta sas

Holiday

2007-08-06T20:09:00.001+01:00

Post apo to grafeio, as einai kala i Orange broadband pou apofasise na kopsei tin sindesi tou spitiou edo kai 2 evdomades. As einai, auti tin stigmi I can’t be bothered, pou lene.

Etoimazo valitzes, tis gemizo me magio, petsetes kai flip-flops. Den elpizo tipota, den perimeno tipota ,apla na pername kala.

À bientôt

virtual reality

2007-07-27T00:55:00.000+01:00

απίστευτο, έστω και για ένα απόγευμα μόνο.

Operation Soapbox

2007-07-27T00:49:00.000+01:00

Σαν μια προσπάθεια να ειπωθούν αυτά που δεν λέγονται, Το Southbank Centre έχει εγκαταστήσει την επιχείρηση Soapbox. 1000 στοιβαγμένα άδεια κουτιά σαπουνιού σχηματίζουν έναν λαβύρινθο. Ο καθένας μπορεί να γράψει την ιδέα του για κάτι που τον απασχολεί ή σκέφτεται ή οτιδήποτε και να το καρφιτσώσει πάνω στο κουτί. Αν θέλει βέβαια μπορεί να γράψει και πάνω στο κουτί.

Κάπου στο κέντρο διάβασα “4 fun with black cock 007912345678910”.

heavy rains with sunny intervals

2007-07-21T03:00:00.000+01:00

Σήμερα έβρεξε, δεν νομίζω ότι έχω ξαναζήσει τόσο δυνατή βροχή. Όχι μόνο σε ποσότητα αλλά και σε διάρκεια. Μετά το πρώτο δεκάλεπτο η οροφή του γραφείου άρχισε να στάζει, σε δυο τρία σημεία στην αρχή και μετά σε πολλά. «Βάλτε τους κάδους απορριμμάτων σας κάτω από τα σημεία που στάζει» μας είπαν και το κάναμε. Εκεί που μας τελείωναν οι κάδοι, ευτυχώς κόπασε.

Και μετά ήρθε το χάος, το underground αφοπλίστηκε, λίμνες και λάσπη παντού. Μια διαδρομή 15 λεπτών με το λεωφορείο έγινε απλά 2ώρη.

Να μην ξεχάσω να πάρω εφημερίδα αύριο για να δω πως γράφεται το «αδυναμία του κρατικού μηχανισμού» και τα λοιπά κλίσε στα αγγλικά .

Εγώ και ο καιρός αυτής της χώρας συμβαδίζουμε απόλυτα: ούτε κρύο, ούτε ζέστη just heavy rains with sunny intervals.

A lie tribute

2007-07-18T02:05:00.000+01:00

Αυτός που είπε ότι «όποιος λέει ψέματα, πέφτει μες τα αίματα» είπε ψέμα, διότι αυτός που λέει ψέματα δεν παθαίνει απολύτως τίποτα.

Γίνεται αρεστός, ένα καλό παιδί που όλοι θέλουν να συναναστρέφονται μαζί του. Που λέει σε όλους αυτά που θέλουν να ακούσουν. Η τέλεια δημόσια εικόνα που και ο κάθε πολιτικός θα ζήλευε.

Λέτε ψέματα άφοβα λοιπόν, στην αρχή μπορεί να δυσκολευτείτε λίγο αλλά μετά θα το συνηθίσετε. Μπορεί κιόλας να αρχίσετε να τα πιστεύετε και εσείς. Χαρίστε ευτυχία σε φίλους και συντρόφους γιατί η ζωή είναι μικρή.

Προσοχή όμως! Κρατάτε σημειώσεις, να θυμάστε τι ακριβώς έχετε πει και που. Το τέλειο οικοδόμημα που χτίσατε μπορεί να καταρρεύσει.

Λίγη προσοχή στη λεπτομέρεια και όλα θα πάνε ρολόι. Δεν σας φοβάμαι.

Taylor Mac

2007-07-16T00:42:00.000+01:00

Ο Taylor Mack είναι ένας θεατρικός καλλιτέχνης που δουλεύει πάνω στο είδος του pastiche. Ζει και δουλεύει στην Νέα Υόρκη ενώ περιοδεύει στην Αυστραλία και στην Μεγάλη Βρετανία. Στις παραστάσεις του είναι ντυμένος «in drag» φρικιό, καυτηριάζοντας τις νευρώσεις της αμερικάνικης κοινωνίας αλλά και τις δικές του. Κατά την διάρκεια της παράστασης κρατά και μια μικρή κιθάρα που την χρησιμοποιεί για να τραγουδά κάποια μικρά αυτοσχέδια τραγουδάκια. Το κοινό στις παραστάσεις του, παραπαίει μεταξύ γέλιων και δακρύων.

"There you go, Taylor Mac that’s me, last one.

He scored badly on his SATs, and sometimes thinks he is too skinny or his friends too sticky or he is not worth much cos he has no money and sometimes thinks he will never have a healthy love life, he has a problem talking about sex with his lovers, even though he doesn’t have a problem talking about sex in front of a hundred strangers.

And sometimes he thinks that he’ll never have a healthy love life cos the lovers always try to hurt each other, they say bad things that nip and bite you, take advantage, drink, drug and fight you, carry all their parents’ badges, talk about their excess baggage, cross their boundaries and yours too, keep their secrets far from you, fuck the strangers, you do too, sorry…………."

Lyrics from the magnificent Taylor Mac performing live@The Komedia during the Brighton Festival, 23rd May 2007

void

2007-07-10T01:04:00.000+01:00

Μικρά διαλείμματα καλοπέρασης, βόλτες, παρέα. Και μετά τι?

Void ( )

Thanks e.

pride

2007-07-03T01:23:00.000+01:00

Το Σάββατο 30 Ιουλίου έγινε το London pride. Παρόλο που έχω υπάρξει ξανά στο Λονδίνο την ίδια περίοδο δεν είχα πάει ποτέ, βαριόμουν.

Ο συγκάτοικος μου, Dan , φανατικός του θεσμού ήταν εθελοντής. Την προηγούμενη μέρα με ρώτησε αν θέλω να βοηθήσω και εγώ. Μετά τα τελευταία γεγονότα (βλ. αυτοκίνητα βόμβες ) οι συντελεστές φοβήθηκαν ότι πολύ εθελοντές δεν θα εμφανιστούν στο καθήκον. Δεν είχα να χάσω τίποτα, είπα ναι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Θα ήμουν wheel steward στο άρμα του Department of Health.

Το Σάββατο δεν σταμάτησε στιγμή να βρέχει. Αυτό βέβαια δεν πτόησε κανέναν. Όλα προχώρησαν κανονικά. Το καταχάρηκα.

Ο Justin ένας νοσοκόμος, η ψυχή του άρματος, ήταν ντυμένος NHS υπερήρωας, έκατσε μπροστά και δεν σταμάτησε στιγμή να χορεύει και να απολαμβάνει τις ζητωκραυγές του κόσμου, τα παραπάνω του κιλά δεν τον πτόησαν στιγμή.
Αυτό νομίζω πως ήταν και το χαρακτηριστικό της ημέρας, όλοι τουλάχιστον για μια ημέρα άφησαν στο σπίτι τα στερεότυπα και τις πόζες και βγήκαν στο δρόμο. Όχι για να γιορτάσουν την διαφορετικότητα τους, άλλα μάλλον για να ξεχαστούν για λίγο. Χωρίς να εξαιρώ τον ευατό μου βέβαια.

Στο τέλος της διαδρομής κοντά στην πλατεία Trafalgar διαδήλωναν θρησκευτικές και φασιστικές οργανώσεις. Δίπλα – δίπλα, μάλλον γιατί έχουν πολλά κοινά. Κρατούσαν πανό που έγραφαν «θα καείτε στην κόλαση». Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους, μάλλον τους λυπόντουσαν και λίγο.

image courtesy of shooter.net

england goes smokefree

2007-06-27T23:49:00.000+01:00

Από 1^η Ιουλίου, απαγορεύεται το κάπνισμα σε όλους του κλειστούς δημόσιους χώρους. Κοινός την πατήσαμε.

Αυτές της μέρες κάνω τα lunch brakes μου, αποκλειστικά στο Café rouge κάτω από το γραφείο. Το προτιμώ γιατί έχει έναν πιο continental αέρα. Cappuccino με 4 τσιγάρα στο καπάκι.

Έχω ακόμα 4 μέρες μέχρι να τεθεί το μέτρο σε ισχύ.

Μάλλον ακολουθούν το παράδειγμα μου πολλοί, γιατί σήμερα σχεδόν δεν βρήκα τραπέζι στο τμήμα τον καπνιστών. Καπνίζαμε όλοι σαν φουγάρα.

para pente

2007-06-26T22:33:00.000+01:00

Το παρά πέντε το είχα εγκαταλείψει, το είχα βαρεθεί για την ακρίβεια. Είχε πάψει από καιρό να μου λέει κάτι. Μόνο αυτές τις μέρες είδα τα τελευταία επεισόδια, περισσότερο για να δω το τελευταίο. Τουλάχιστον για χάρη του παλιού καιρού έπρεπε να το δω το τέλος.
Έκλαψα τόσο πολύ που τρόμαξα με τον εαυτό μου. Σαν κάποιος να γύρισε την μηχανή δακρύων στο ΟΝ. Ο χαρακτήρας της γιαγιάς και της Θεοπούλας μάλλον ήταν οι καλύτεροι της σειράς.

Θυμήθηκα το Magnolia, άσχετος συνειρμός .

Magnolia/Aimee Mann: Save me

ipod update

2007-06-23T15:43:00.000+01:00

maximo park
books from boxes

Evening

2007-06-19T00:13:00.001+01:00

Η μέρα εξακολουθεί να μεγαλώνει, στριμώχνοντας την νύχτα.

Cider σε μια ξεχασμένη pub του Notting Hill. Κανονικά για καφέ ξεκινήσαμε αλλά ο barman το ξεκαθάρισε “no hot drinks, sorry”.

Δουλεία, περίπατος, Cider και ακόμα ημέρα.

Thanks Lula

Ατέλειωτο τίποτα

2007-06-17T13:59:00.000+01:00

Όταν τα έχεις όλα (ή τουλάχιστον αυτά που νομίζεις απαραίτητα) , αισθάνεσαι δυνατός. Αυτή η ισορροπία σου επιτρέπει να περνάς καλά ακόμα και όταν είσαι μόνος σου , γιατί άπλα ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι στην ουσία δεν είσαι.

Όταν χάνεις τα πάντα και δεν εννοώ υλικά αγαθά, τότε η ισορροπία διαταράσσεται. Δεν αντέχεις να βρίσκεσαι μόνος με τον εαυτό σου, γιατί τότε σκέφτεσαι. Η όψη των πραγμάτων αλλάζει, δεν σημαίνει ότι γίνεται χειρότερη, είναι απλά διαφορετική.

Έχω ανάγκη τους δικούς μου ανθρώπους περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μπορεί να κοροϊδεύω τον εαυτό μου πάλι , αλλά αυτό νομίζω ότι έχω ανάγκη.

Όλά λάθος για ακόμα μια φορά.

the crying game

2007-06-17T00:34:00.000+01:00

I know all there is to know about the crying game
I ve had my share of the crying game

First there are kisses, then there are sighs
And then before you know where you are
Youre sayin goodbye

One day soon Im gonna tell the moon about the crying game
And if he knows maybe he ll explain

Why there are heartaches, why there are tears
And what to do to stop feeling blue
When love disappears

Dont want no more of the crying game
Dont want no more of the crying game
Dont want no more of the crying game
Dont want no more of the crying game

Πρόλογος

2007-06-15T00:16:00.000+01:00

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή που πιάνεις πραγματικά πάτο. Μόλις πέρασα μια τέτοια. Δεν θέλω όμως να είμαι εγωιστής, και τι έγινε? Μήπως είμαι ο μόνος?
Μέλος μιας σκορπισμένης παρέας που περνάει συνολική κρίση (και συχωρέστε με αν δεν νοιώθετε όλοι το ίδιο), παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω αυτό το blog, για να βοηθήσω κυρίως τον εαυτό μου.
Ήδη η επικοινωνία μας είναι δύσκολη και το skype δεν βοηθά. Πονέσανε τα δάκτυλα μου από το messenger και τα αυτιά μου από τα ακουστικά.